Nu probeert men altijd te onderhandelen over de prijs en kan het ook zijn dat de betreffende ondernemer helemaal geen lagere offerte had ontvangen, maar op deze manier probeerde bij mij een lagere prijs te krijgen. Ik ben echter overtuigd van m’n waarde en laat me niet tot prijsverlagingen te verleiden.

Ik ben in uurtarief niet te goedkoopste, maar ik doe meer in een uur dan mijn concullega die een lager uurtarief heeft. Aan het einde van de termijn ben ik zelfs misschien wel veel goedkoper.

Mijn reactie aan de betreffende ondernemer: “ik begrijp je keuze voor een lagere prijs wanneer dat het belangrijkste criterium is, ik kan het echter niet tegen de genoemde lagere prijs doen. Ik wens je veel wijsheid bij de definitieve keuze”. Een week later kreeg ik alsnog een telefoontje, hij wilde toch wel graag met mij in zee. Waarom? Hij had vertrouwen in mijn deskundigheid, mede door de prijs en omdat ik mij niet liet verleiden om m’n prijs te laten zakken.

Nog een andere reden om niet met de prijs te zakken is dat je als je eenmaal gezakt bent, het bijna onmogelijk is om je prijs weer naar het gewenste niveau te verhogen zonder dat je klanten bij je weglopen. Daarbij, je wil toch niet het gevoel krijgen dat je je werk “gratis” weggeeft? Ook jij mag beter worden van je werk.

Moraal van dit verhaal? Laat je niet verleiden tot prijsvechten, op de lange termijn wordt je daar alleen maar slechter van.

Geschreven door: Marije Miggiels

Daaruit blijkt onder meer:

- Twitter gebruikers hebben een relatief hoog inkomen

- Twitter gebruikers zijn goed opgeleid; 63% heeft een “college” diploma; bij geen enkel ander netwerk ligt dat percentage zo hoog.

- Relatief veel zwarte Amerikanen gebruiken Twitter, namelijk 25%

- 79% van de twitter gebruikers zou liever de TV wegdoen dan internet

De bekendheid van Twitter ontwikkelde zich de afgelopen drie jaren alsvolgt:
2008: 5%
2009: 26%
2010: 87%

Voor Facebook zag de ontwikkeling er alsvolgt uit:
2008: 50%
2009: 75%
2010: 88%

Facebook is dus ongeveer even bekend als Twitter bij Amerikanen.

Bron: RWW.wat_is_een_typische_twitter_gebruiker

Mashable schrijft: Zarrella uses the Regressive Imagery Dictionary (RID) and Linguistic Inquiry and Word Count (LIWC) methods to arrive at the conclusion that, “Articles … that include sexual references in their titles are shared on Facebook far more than the average story.

In het Nederlands: content op Facebook die gerelateerd is aan seks wordt veel vaker gedeeld en gelezen dan andere content. De onderzoeker komt tot die conclusie op basis van onderzoek naar 12.000 gedeelde stukken content.

Het is zelfs zo erg dat een “seksueel stuk content” bijna 90% kans heeft om minimaal één keer gedeeld te worden. Zie de grafiek hieronder. Voor mensen die tijd over hebben, hier licht de onderzoeker zijn bevindingen toe.

Bron: Hyped.nl

Ik had begrepen dat je in Nederland alleen kansspelen mag aanbieden als je een vergunning hebt, en afgezien van Holland Casino heeft niemand die. Maar hoe kan het dan dat er zo veel sites zijn waar je kunt pokeren of andere gokspellen spelen en dan ook nog eens prijzen kunt winnen?

Je hebt in Nederland inderdaad een vergunning nodig voor het aanbieden van kansspelen (ook op internet). Tenminste, als deelnemers aan dat kansspel prijzen zoals geld of producten kunnen winnen. Een funcasino of pokerspel waarbij je alleen met fictieve muntjes speelt, is dus niet verboden. Zo’n vergunning is onmogelijk te krijgen tenzij je Holland Casino heet (iets waar het Europese Hof mee bezig is).

Omdat deze wet zou betekenen dat geen enkele winkelier nog een prijsvraag of “raad het aantal augurken in deze pot”-spel meer kan doen, is er in 2006 een regeling promotionele kansspelen ingevoerd. Deze komt erop neer dat je niet vervolgd wordt als je een kansspel opzet ter promotie van bedrijven, producten of diensten en je je daarbij aan de beperkingen houdt uit die regeling. Een electronicazaak mag dus een prijsvraag uitschrijven waarbij je een iPhone kunt winnen met een slimme slogan, of met een TV naar huis kan gaan als je een potje poker op de openingsavond wint.

Het promotioneel kansspel bestaat in twee vormen: het klein en het groot promotioneel kansspel. Een kansspel is “klein” als de prijzenpot niet meer dan € 4500 bevat. Een dergelijk spel mag je zo vaak organiseren als je wilt. Is de waarde meer dan dit bedrag, dan is het een groot promotioneel kansspel en dan mag je het spel maximaal eens per jaar uitvoeren. Verder zijn er nog restricties op bv. de kosten voor deelname (niet meer dan de postzegel of 60 cent communicatiekosten) en moet je toestemming van de ouders hebben als minderjarigen (zestienminners) mee willen doen. Een duidelijk wedstrijdreglement en inzage in de wijze van uitreiken van prijzen is ook verplicht.

Deze regeling geldt ook voor internet, maar blijkt daar nogal wat onduidelijkheden op te roepen. Vaak zie je namelijk dat niet een winkelier zelf maar een derde een site met kansspelen opzet waarmee je producten kunt winnen bij die winkelier(s). Het is niet duidelijk of dat ook onder de regeling valt. Daar staat namelijk in:

Promotionele kansspelen mogen uitsluitend ter promotie van een product, dienst of organisatie dienen en mogen niet als een zelfstandige activiteit worden aangeboden.

Het woord “en” suggereert dat de twee genoemde deelzinnen tegenstellingen zijn, maar dat is niet zo – je kunt best een product promoten als zelfstandige activiteit. Ik denk dus dat je best www.pokerenwineeniphone.nl mag opzetten in samenwerking met iPhoneverkopers, maar ik sluit niet uit dat je dan een boze brief van Justitie krijgt.

Arnoud

Om voor auteursrechtelijke bescherming in aanmerking te komen, moet een werk origineel zijn en het persoonlijk stempel/karakter van de maker dragen. Bij tekeningen, schilderijen en dergelijke is dit eigenlijk altijd het geval, omdat deze immers tot stand komen doordat de maker met potlood of kwast het werk op papier zet.

Bij foto’s ligt dit iets moeilijker. De vereiste originaliteit kan hier liggen in bijvoorbeeld de invalshoek, de compositie van het gefotografeerde, de belichting enzovoorts. In de praktijk blijkt dat de rechter al snel aanneemt dat er sprake is van een originele foto. Puur mechanisch tot stand gekomen foto’s, zoals uit pasfotohokjes en beveiligingscamera’s, zijn niet beschermd.

Als een werk beschermd is, mag het niet worden gebruikt zonder toestemming van de maker. Dit betekent dat het niet gekopieerd en verspreid mag worden, maar ook dat het niet op een website geplaatst mag worden.

Citeren

Het is toegestaan om een deel van andermans werk over te nemen in een aankondiging, beoordeling, bespreking, kritiek of wetenschappelijke verhandeling. Let wel: een deel. Het is slechts zelden toelaatbaar om het hele werk over te nemen. Bij een bespreking van foto’s of schilderijen zou dit het geval kunnen zijn. Denk bijvoorbeeld aan het tonen van de winnende World Press Photo.

Het overnemen van (een deel van) een afbeelding, foto, tekening of ander beeld is toegestaan om dat beeld aan te kondigen, te bekritiseren of te bespreken. Hergebruik van beeld als versiering is niet toegestaan. Lees verder in Citeren uit afbeeldingen – het beeldcitaatrecht. Bij een beeldcitaat mag je nooit meer citeren dan je nodig hebt voor het doel van je citaat. Bovendien is een bronvermelding verplicht.

Het kan gebeuren dat iemand een foto maakt waarop bijvoorbeeld een beeldhouwwerk of een schilderij van een ander te zien is. Dit mag, mits het maar gaat om een afbeelding van het werk “zoals het zich aldaar bevindt“.

Niet-commercieel gebruik

Videopresentatie over plaatjes op je website

Veel websites worden gemaakt door hobbyisten zonder enig winstoogmerk. Ook zij willen vaak graag foto’s of ander beeldmateriaal gebruiken als onderdeel van hun site. Dergelijk gebruik is heel kleinschalig, en de kans is bijzonder klein dat de fotograaf hierdoor schade lijdt. Toch moet ook voor dit soort gebruik toestemming gevraagd worden. Wie zonder toestemming een werk gebruikt, maakt inbreuk op het auteursrecht.

Het doet niet ter zake of het gebruik commercieel is, of de naam van de auteur vermeld wordt, of dat de webmaster reclame voor hem maakt door het gebruik van de foto’s, of wat dan ook. De maker kan schadevergoeding eisen en/of eisen dat de webmaster zijn werk van de site afhaalt. Bij foto’s is het gebruikelijk om een schadevergoeding te eisen (en te krijgen) van 3 maal het gebruikelijke tarief van die maker.

Onbekende maker

Van veel werk op Internet is niet bekend wie de maker is. En zijn een hoop sites die overal beeldmateriaal vandaan halen om dat via hun eigen site of een CD-ROM te verspreiden. Ook kopiëren mensen vaak plaatjes van elkaar. Het is dan onbegonnen werk om te achterhalen wie nou dat ene plaatje of die foto gemaakt heeft. Auteursrechtelijk gezien betekent dit dat de foto of het plaatje niet mag gebruiken. Het is de verantwoordelijkheid van de gebruiker om van alle auteursrechthebbenden toestemming te krijgen voor gebruik van hun werk. Weet je niet wie de maker is, dan mag je het werk niet publiceren.

Nou is dat soms erg lastig. De Stichting Foto Anoniem (een onderdeel van de Stichting Burafo) is een centrale instantie met een uitgebreid adressenbestand van fotografen. De stichting probeert dan de fotograaf te achterhalen, en stelt de vrager in contact met de fotograaf. Dan kun je hem toestemming vragen. Lukt dat niet, dan kan de stichting een contract opstellen, waarbij jij de normale tarieven betaalt (aan hen dus). De stichting vrijwaart jou dan tegen alle aanspraken van de fotograaf als die later ineens komt klagen.

Natuurlijk kun je ook gewoon de foto publiceren, maar dan heb je wel een lastig juridisch probleem als die fotograaf later boze brieven stuurt. Die kan dan een forse schadevergoeding eisen, die over het algemeen hoger zal liggen dan wat je aan die stichting Foto Anoniem zou betalen.

Portretrecht

Het veiligste lijkt dus om al je foto’s en afbeeldingen zelf te maken, en nooit een standbeeld of schilderij van een ander op de foto te zetten. Er is echter nog een ander aspect waar je bij gebruik van foto’s op Internet rekening mee moet houden. Het gebruik van een portret mag namelijk niet zomaar: hiervoor geldt het portretrecht. Een portret betekent overigens niet alleen maar een foto van het gezicht. Zo gauw iemand herkenbaar op de foto staat, is de foto een portret, dus ook als er een zwart balkje over de ogen staat.Maar ergens in een massa in een voetbalstadion als stipje op de foto is uiteraard niet voldoende.

Soorten portretten

Naar Nederlands recht zijn er twee soorten portretten: de portretten in opdracht, en de portretten niet in opdracht. Een portret in opdracht mag alleen worden gepubliceerd met toestemmingvan alle geportretteerden. Een portret dat niet in opdracht is gemaakt, mag zonder toestemming worden gepubliceerd. Wel moet de publicist rekening houden met de belangen van de gefotografeerde persoon. Als deze een redelijk belang heeft tegen publicatie, dan mag de foto niet gepubliceerd worden. Een foto van een professioneel model mag dus bijvoorbeeld niet worden gepubliceerd, omdat deze hier normaal geld voor vraagt. Ook foto’s van het naaktstrand mogen niet worden gepubliceerd zonder toestemming, want niet iedereen die daar komt wil de foto’s van zichzelf terugzien in de krant of op Internet.

Privacy-belang

Op Internet doet het probleem zich nogal eens voor bij hobbyclubs en scholen. Die maken foto’s van activiteiten en publiceren die op hun website. Op die foto’s zijn dan vaak de kinderen die meedoen aan die activiteiten duidelijk herkenbaar. Niet alle ouders stellen hier prijs op. Als de ouders een redelijk belang hebben, kunnen ze publicatie van de foto’s verbieden. Bij foto’s van het dagje uit in het zwembad of zo, en ook bij scholen met asielzoekers of ondergedoken kinderen kom je al snel aan zo’n redelijk belang.

Sommige scholen hebben protocollen ontwikkeld over wat ze wel niet op hun website zetten. In een dergelijk protocol wordt bijvoorbeeld afgesproken dat ouders kunnen protesteren tegen publicatie van een foto, waarna deze wordt weggehaald, of dat de schoolleiding aan de ouders van alle geportretteerde kinderen toestemming vraagt alvorens deze te publiceren.

Bron: http://iusmentis.com/auteursrecht/nl/foto/internet/

De namen waren allemaal in handen van personen en bedrijven die niets met Binck of Alex te maken hadden. Ze hoopten dat mensen de naam van de bank verkeerd in de browser intoetsten om daarmee snel geld te verdienen.  Het lijkt er echter op dat Binck nog wel even bezig is met het opsporen van allerlei variaties van haar naam die op internet zijn vastgelegd. Nu is er een zaak gestart tegen een wel heel creatieve kaper die de domeinnaam binkbanck.nl heeft vastgelegd. De zaak ligt inmiddels bij de World Intellectual Properties Organisation. Binck wil de naam in handen krijgen.

Op de gekaapte sites staan vrijwel altijd reclamelinks die potentiële en bestaande klanten van de bank kunnen verwarren. Daarom wil Binck Bank de domeinnamen in bezit krijgen. De kans is zeer groot dat Binck Bank de zaak zal winnen, afgaande op uitspraken in vergelijkbare zaken.

Bron: Hyped

Boris maakte de verkoop zelf bekend tijdens zijn Next Web Conference. Ooit werd die conference gestart juist om fleck.com te lanceren. Boris laat weten: We just announced that we have sold Fleck.com. At the conference that we started 5 years ago to promote it. Full circle.

De opbrengst in onbekend. Duidelijk is wel dat er al enige tijd getracht werd om de site te “unloaden”. Dat wilde niet lukken. Op 23 juli 2009 werd fleck.com officieel te koop gezet. De eigenaren geloofden niet langer in het succes van de site, ook al werden drie geheel nieuwe versies gebouwd in de loop der jaren.

Er werd in total 225.000 euro geinvesteerd in Fleck.com. Dat er fors verlies is gemaakt op die investering mag duidelijk zijn, maar het team heeft er wel een hoop plezier aan gehad.

Boris Veldhuijzen van Zanten en zijn vaste partner Patrick de Laive richten zich nu onder meer op Twittercounter en Feest.je. VVZ kondigde recentelijk al aan dat hij wilde cashen met Twittercounter. Eerder dit jaar bleek dat de site een ware goudmijn is.

Bron: Hyped.nl